W maju 2025 roku mama Krystiana usłyszała druzgocącą diagnozę: ostra białaczka szpikowa wysokiego ryzyka z mutacją chromosomu 7. Od tego dnia życie rodziny stało się nieustanną walką. Kolejne miesiące przynosiły coraz to nowe wyzwania – wyczerpujące cykle chemioterapii i przeszczep szpiku kostnego od niespokrewnionego dawcy. Później rozwinął się chłoniak nieziarniczy PTLD, a konieczne okazało się również usunięcie węzła chłonnego oraz doszczepienie komórek krwiotwórczych. Droga Krystiana to pasmo przeciwności, z którymi mierzy się z ogromną siłą. Wystąpiło toksyczne uszkodzenie nerek III stopnia, choroba przeszczep przeciw gospodarzowi, zakażenie wejścia centralnego oraz niedożywienie poprzeszczepowe. Bardzo osłabiona odporność doprowadziła do reaktywacji wielu wirusów – EBV, BKV, CMV, a obecnie VZV. Pojawił się półpasiec z zapaleniem opon mózgowych i zajęciem oka, a dodatkowo rozwinęła się polineuropatia obwodowa. Każde z tych powikłań to osobna, trudna walka, którą chłopiec toczy dzień po dniu. Od wielu tygodni świat Krystiana i jego mamy ogranicza się do szpitalnej sali i pełnej izolacji. Mama jest przy nim każdego dnia – trzyma go za rękę i pociesza, gdy brakuje mu sił. Tata odwiedza syna w weekendy, jeśli tylko jego stan zdrowia na to pozwala. By móc być przy Krystianie w tym najtrudniejszym czasie, oboje rodzice musieli zrezygnować z pracy, podporządkowując całe swoje życie walce o zdrowie syna. Jeszcze niedawno Krystian był pełnym energii chłopcem. Uwielbiał motoryzację, gry i budowanie z klocków LEGO. Ma też ogromne serce – zawsze pomagał mamie ratować bezdomne zwierzęta, okazując im troskę i empatię. To właśnie ta wrażliwość i pogoda ducha pozostają w nim mimo wszystkiego, co przynosi choroba. Dziś jego największym marzeniem jest po prostu wrócić do domu, do normalnego życia i do swojej rodziny. Dzięki wspólnej akcji udało się pokryć brakujące do celu 39 840 zł – kwotę, która realnie wspiera rodzinę w mierzeniu się z rosnącymi kosztami tej długiej i wymagającej walki. To wsparcie, które przybliża Krystiana do spełnienia jego najprostszego, a zarazem najważniejszego marzenia – do powrotu do domu, do rodziny i do dzieciństwa, które choroba na ten czas mu odebrała.
